We houden jullie goed op de hoogte van onze reisavonturen, maar hoe zit het nu eigenlijk met onze emigratieplannen voor Zuid-Afrika? Daarover nu een update.
Het traject voor ons om in Zuid-Afrika te kunnen gaan wonen en werken bestaat uit vier stappen:
- Frans moet zijn diploma laten evalueren door de SAQA, de South African Qualifications Authority.
- Frans kan vervolgens lid worden van de IITPSA, een soort van overheidsberoepsvereniging voor IT-professionals.
- Als Frans lid is, kan hij door hun een ‘critical skills assessment’ laten doen voor zijn vaardigheden, opleiding en ervaring.
- Als Frans z’n critical skills erkend zijn, kunnen we de visumaanvraag doen: hij voor een ‘critial skills’ visum en Anneke (tegelijkertijd) voor een ‘accompanying spouse’ visum.
Frans dacht voor stap 1 alles correct en volledig aangevraagd te hebben, begin december 2015. Normaal duurt de beoordeling ongeveer 3 werkweken, maar dankzij de lange kerst- en nieuwjaarsvakantie die ze in Zuid-Afrika genieten, hoorden we de uitslag pas terwijl we al op reis waren. En helaas, de aanvraag werd afgekeurd. Waarom? Omdat Frans een onjuiste checklist had gevonden op internet… Frans waagde er een telefoontje aan om het uit te leggen met het verzoek de kosten hiervoor terug te krijgen, maar nee, daar was geen sprake van. We liepen tegen een muur van bureaucratie aan, met vooral veel standaardantwoorden en onbegrijpelijke regels. En we waren nog maar bij de eerste stap. We realiseerden ons wel: dit gaat een traject met een heel lange adem worden.
Vol goede moed gingen we aan de slag met de juiste checklist. Hiervoor blijken we het originele diploma van Frans (niet een kopie) nodig te hebben. En die lag, jawel, in één van de vele dozen in onze opslag in Amsterdam. Gelukkig hadden we in een helder moment voor vertrek een reservesleutel van de opslag aan Anneke’s ouders gegeven en die waren bereid, met duidelijke instructies, dit diploma op te halen, wat gelukkig heel makkelijk ging.
Inmiddels waren we er ook achter gekomen dat post, zelfs wanneer aangetekend, niet altijd Zuid-Afrika bereikt. Dus wat te doen met het diploma? Deze gaan we, ondanks de hoge kosten, laten opsturen via FedEx: veel betrouwbaarder en veel sneller.
We wilden de aanvraag van stap 1 opnieuw doen, en een vriendin was bereid dit voor ons te doen, terwijl wij op reis zijn. We hadden ook een gewaarmerkte kopie van Frans’ paspoort nodig. Deze kun je bij elke Nederlandse ambassade halen, dus vandaar dat we een tripje naar de ambassade maakten in Kampala. Met nog enkele formulieren hebben we dit (aangetekend) opgestuurd naar Zuid-Afrika, maar na ruim drie weken geeft track-en-trace nog steeds aan dat het pakketje in Kampala ligt… Zucht, de post in Afrika is niet te vertrouwen.
Omdat het allemaal zo moeizaam gaat, hebben we besloten zelf naar Zuid-Afrika te gaan en stap 1 te doen. Daarom vliegen we volgende week, op 12 mei, naar Johannesburg! We kunnen dan alle documenten zelf invullen, regelen en verzamelen, en het pakketje uit Nederland via FedEx zelf ontvangen, en dan alles persoonlijk inleveren bij het kantoor in Pretoria. Zo weten we in ieder geval dat het aankomt.
De drie weken waarin we dan moeten wachten op antwoord, gebruiken we om rond te reizen in Zuid-Afrika en te genieten van wat westerse luxe 🙂 (wat ook één van de redenen is dat we nu graag naar Zuid-Afrika willen). Als dan het positieve antwoord komt, kunnen we ook weer zelf, ter plaatse, stap 2 in gang zetten. De goedkeuring hiervoor laat maximaal een maand op zich wachten. In de tussentijd willen we rondreizen in zuidelijk Afrika. En tot zover onze plannen 🙂 We willen in ieder geval in de regio blijven totdat we voor de visumaanvraag naar Nederland moeten. Maar aangezien onze plannen soms per week veranderen, kan dat ook zomaar anders lopen 😉